147 jaar geleden, op 3 juni 1863 rond half acht 's avonds, schokte de aarde in Manilla en omstreken hevig. Na ongeveer een halve minuut keerde de rust terug en bleek deze aardbeving een van meest destructieve uit de recente geschiedenis van de Filipijnen. Er kwamen ongeveer 400 mensen om het leven en enkele duizenden raakten gewond. Een groot deel van de stad Manilla lag in puin.

Hoewel pas enkele tientallen jaren later begonnen werd met het meten van seismologische activiteit heeft men wel kunnen afleiden dat het epicentrum van de beving in de Baai van Manilla, vlak voor de kust van Manilla, gelegen moet hebben. Gedurende een halve minuut trilde de aarde drie maal kort maar hevig. Later in de nacht werden nog enkele veel zwakkere naschokken gevoeld. De drie eerste schokken veroorzaakten in Manilla en directe omgeving veel schade. In totaal stortten 47 publieke gebouwen en 570 woningen in. De meeste andere gebouwen waren ook beschadigd. Het Augustijnerklooster was het enige grote gebouw dat niet beschadigd was. Een van de gebouwen die instortte was de kathedraal van Manilla. Diverse geestelijken, koorknapen en andere gelovigen die op de bewuste avond voorbereidingen troffen voor sacramentsdag kwamen daarbij om het leven. De restauratie van de kathedraal werd lang uitgesteld. Pas na een volgende hevige aardbeving in 1870 zou men beginnen aan de wederopbouw van de kathedraal. Ook het paleis van de Spaanse gouverneur-generaal van de Filipijnen werd zwaar getroffen. Hij werd hierdoor gedwongen te verhuizen naar Malacañang Palace, dat tegenwoordig nog dienst doet als ambtswoning van de president. De beving zorgde naast schade aan land ook voor een tsunami in de Baai van Manilla. De golf volgend op de beving sloeg de fregatten in de haven van Manilla tegen de zeebodem aan en naar verluidt verging ook de stoomboot Esperanza met haar volledige bemanning. Naar aanleiding van deze aardbeving en die van 1870 veranderden de Spanjaarden de wijze van bouwen, zodat gebouwen beter bestand zouden zijn tegen toekomstige aardbevingen.
De Filipijnen worden elk jaar getroffen door vele tientallen aardbevingen. De meeste daarvan zijn zo klein dat ze nauwelijks merkbaar zijn. Enkele zijn wat zwaarder en goed voelbaar, maar veroorzaken geen ernstige schade. Eens in de zoveel tijd echter wordt het land opgeschrikt door een zware aardbeving met veel schade en slachtoffers. Het ontstaan van de Filipijnen heeft alles te maken met de regelmatig terugkerende aardbevingen. De archipel is namelijk ontstaan door de subductie van de Filipijnse plaat onder de Euraziatische plaat. De eilandengroep is hierdoor grotendeels uit zichzelf uit de zee opgerezen. De frictie die ontstaaat bij het langs of onder elkaar doorschuiven van de platen is de oorzaak van de vele aardbevingen en tevens van de ook veel voorkomende vulkanische activiteit in het land. Om zo goed mogelijk het hoofd te bieden aan de gevaren van de natuur in de Filipijnen is in de jaren vijftig het Philippine Institute of Volcanology and Seismology opgericht. Dit instituut houdt zich bezig met het monitoren van aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, tyfonen en tsunamis.

Tekst: Jeroen Dunnewold

Commentaar (0)