Kenmerken

De Palawan beermarter (in het Engels: Palawan bearcat) is een ondersoort van de beermarter, die voorkomt in de meeste Zuidoost-Aziatische landen. Hoewel de naam anders doet vermoeden lijkt de Palawan beermarter qua postuur helemaal niet op een beer. Het dier heeft een ruwe dikke zwartbruine vacht en wordt maximaal 1,4 meter en 20 kg zwaar. De Palawan beermarter onderscheidt zich van andere beermarters door de witte strepen op de oren en de lange witte snorharen, die wel zo lang kunnen worden als de lengte van de kop van het dier. De Palawan beermarter is normaal gesproken niet erg agressief, behalve wanneer het dier in het nauw gedreven wordt. Ze hebben bovendien enorm sterke klauwen met scherpe nagels, die makkelijk door het vlees van een prooidier kunnen snijden. De soort is voornamelijk 's nachts actief en ligt overdag opgerold op een boomtak of in een boomholte. Ze zijn omnivoor en hebben dus behalve fruit ook kleine dieren, zoals knaagdieren en vogels op het dieet staan. Ze leven solitair en houden er een territorium op na. Experts vermoeden dat de Palawan beermarter behoort tot de groep van ongeveer 100 zoogdieren in de wereld, waarvan het vrouwtje in staat is om het embryo in een soort slaaptoestand te houden, om het pas te laten nestelen in de baarmoeder, wanneer het juiste moment in het seizoen daar is. Een vrouwtje werpt jaarlijks maximaal twee keer per jaar, en na een draagtijd van zo'n 92 dagen krijgt ze een tot drie jongen. Een jaar na de geboorte zijn de jongen volgroeid en nog een jaar later kunnen ze zich zelf ook voortplanten. De Palawan beermarter kan maximaal 20 tot 25 jaar oud worden.

Verspreiding en bedreigingen

De Palawan beermarter leeft, zoals de naam al aangeeft, alleen op het eiland Palawan. Ze zijn daar te vinden in de toppen van de dichte vegetatie van de stukken laaglandregenwoud die het eiland nog kent, waar ze zich met name overdag goed schuil kunnen houden en 's nachts alleen verraden worden door de reflectie van het licht in hun ogen. Een van de bedreigingen voor het voortbestaan van deze unieke soort is de snelle terugloop van het resterende oppervlakte regenwoud in de Filipijnen. Hoewel er op Palawan een algeheel kapverbod geldt, zijn ook daar de oerwouden niet veilig. Daarnaast wordt de soort bejaagd voor het vlees, de vacht, voor medicinale toepassingen en voor verkoop van de dieren als huisdier. Bovendien wordt de Palawan beermarter door lokale boeren als een plaag gezien, omdat ze ook gevogelte, zoals kippen eten. De IUCN heeft deze specifieke Filipijnse soort dan inmiddels ook geclassificeerd als kwetsbaar, slechts één stap onder de status bedreigd.