Volgens de Nationale Commissie aangaande de Rol van Filipijnse Vrouwen (NCRFW) begonnen de discussies in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden over het wettelijk vastleggen van vrouwenrechten al in 2002. Na jaren van lobby door de NCRFW en andere vrouwenorganisaties kwam er pas schot in de ontwikkeling van het wetsvoorstel toen president Arroyo het noemde als een van haar prioriteiten voor wetgeving.

De wet erkent vrouwenrechten zowel thuis als op het werk en verder op alle andere gebieden van de samenleving. Een in het oog springend punt in de wet is de regeling met betrekking tot het aantal vrouwen in overheidsdienst. In de lagere overheidsfuncties moet binnen vijf jaar tenminste de helft van de functies zijn toebedeeld aan vrouwen, dat geldt ook voor de politie, forensische en juridische diensten. Binnen drie jaar moet de overheid alle wetten aanpassen of intrekken die discriminatie van vrouwen in de hand werken. Verder is in de wet opgenomen dat elk dorp (barangay) een loket moet openen waar geweld tegen vrouwen gemeld kan worden. De wet garandeert het recht van vrouwen op gezondheid, voedselzekerheid, huisvesting, passende arbeid, sociale bescherming, behoud van culturele identiteit en legt gelijke rechten vast in huwelijk en gezin, inclusief een gezamenlijke beslissing over het aantal te krijgen kinderen. Het verbiedt bovendien het discriminerend afschilderen van vrouwen in media en film.

Ondanks de overweldigende instemming met deze wet is er ook kritiek. De Filipijnse bisschoppen zijn tegen deze wet die de rechten van de vrouw vastlegt. Ze zijn bang dat de wet de legalisering van prostitutie en abortus in de hand werkt. Vaak hebben de Filipijnse bisschoppen progressieve ideeën over sociale wetgeving, maar op het vlak van vrouwenrechten blijken ze nogal conservatief.
Bron: Philippine Daily Inquirer